Samen onderweg

Tijdens onze reis ontdekte ik opnieuw dat de mooiste training niet draait om oefeningen, maar om samen beleven. Duizenden kilometers hebben we afgelegd, elke dag waren we op een nieuwe plek en steeds weer ondernamen we nieuwe avonturen. De ene dag beklommen we een berg, de andere dag supten we op een groot Zweeds meer en weer een andere dag zaten we bij het kampvuur met allemaal verschillende nieuwe mensen. En soms waren we ook gewoon helemaal alleen.

We waren op pad met de camper in de natuur. Soms deden we waar ik zin in had (suppen) en soms deden wat Soul het liefste deed (struinen door zoetwater en snuffelen in de bossen). Deze balans werkte heel goed voor ons.

Wat me tijdens deze reis misschien nog wel het meest opviel, was hoe weinig een hond eigenlijk nodig heeft om gelukkig te zijn. Geen volle agenda, geen eindeloze activiteiten en geen tas voor met speeltjes. Voor Soul waren nieuwe geuren, een wandeling door een onbekend bos of struinen in een meer vaak al meer dan genoeg. Hij leefde helemaal in het moment. Terwijl ik elke dag weer nadacht over de volgende bestemming, was hij volledig tevreden met wat er op dat moment was. Dat bracht mij regelmatig weer terug naar het hier en nu. Wellicht kunnen wij daar als mensen nog wel iets van leren.

Onderweg kwamen we allerlei situaties tegen die we thuis niet snel zouden meemaken. We ontmoetten andere reizigers, stonden op drukke parkeerplaatsen, sliepen midden in de natuur en ontdekten steeds weer nieuwe wandelgebieden. Zonder dat ik bewust aan het trainen was, oefenden we iedere dag. Soul leerde omgaan met nieuwe omgevingen en ik leerde steeds beter kijken naar wat hij nodig had. Soms betekende dat juist even doorlopen, maar veel vaker betekende het stilstaan. Even wachten tot hij een geur helemaal had onderzocht of rustig de omgeving in zich had opgenomen. Dat zijn misschien wel de waardevolste trainingsmomenten die er zijn.

Wat ik ook merkte, is dat onze band sterker werd doordat we zoveel tijd samen doorbrachten. Niet omdat we voortdurend met elkaar bezig waren, maar juist omdat we samen leefden. We deelden de dagen, de rust, de avonturen en soms ook de regen. Er hoefde niets gepresteerd te worden. We waren gewoon samen onderweg. Juist in die eenvoud ontstond nog meer vertrouwen. Ik hoefde hem niet steeds iets te vragen en hij hoefde niet steeds iets voor mij te doen.

Toen we weer richting huis reden, realiseerde ik me dat ik misschien wel de belangrijkste les van deze vakantie had geleerd. De mooiste training ontstaat niet door nóg meer oefeningen te bedenken, maar door samen ervaringen op te doen. Door elkaar de ruimte te geven, te genieten van kleine momenten en nieuwsgierig te blijven naar elkaar. Natuurlijk zijn oefeningen belangrijk, maar ze vormen slechts een klein onderdeel van het leven met je hond. Uiteindelijk draait het niet om perfect uitvoeren, maar om de relatie die je samen opbouwt. En juist die relatie neem je overal mee naartoe, waar de reis ook naartoe gaat.

De weg veranderde elke dag, wat hetzelfde bleef was dat we hem samen bewandelden.