Om onze hond te belonen, gebruiken we vaak een koekje. Het is makkelijk en ook gebruikelijk.  Maar is een koekje voor iedere hond eigenlijk wel de meest waardevolle beloning? Dat blijkt niet zo te zijn. De ene hond wordt helemaal gelukkig van een balletje, de andere wil niets liever dan ergens met zijn neus rondzoeken en weer een andere hond vindt het fantastisch om achter iets aan te mogen rennen. Als we onze hond willen belonen voor gedrag, is het daarom interessant om eens te kijken naar wat onze hond van nature graag doet. Honden zijn in de loop van de geschiedenis gefokt voor allerlei verschillende taken. En hoewel onze huishonden allang niet meer iedere dag hoeven te doen waarvoor hun voorouders werden gefokt, zijn die gedragsneigingen niet zomaar verdwenen.

Soms zijn we zo blij wanneer iets eindelijk lukt. De hond die eerst uitviel naar andere honden, loopt ineens ontspannen mee. Een oefening waar jullie weken op hebben geoefend, gaat opeens vanzelf. Of misschien heb je zelf geleerd om in een spannende situatie anders te reageren. En ergens hopen we dan dat het vanaf nu ook zo blijft. Dat het probleem is opgelost en we het hoofdstuk definitief kunnen afsluiten. Maar zo werkt het leven meestal niet. Want iedere keer als je een stap verder komt, dient zich vaak weer een nieuwe uitdaging aan.

Vertrouwen; we willen het allemaal graag van onze hond krijgen. Dat hij ons vertrouwt wanneer iets spannend is, bij ons komt als we hem roepen en erop vertrouwt dat wij er voor hem zijn. Maar vertrouwen is geen knop die je aan of uit kunt zetten. Je kunt het niet afdwingen en je kunt het ook niet zomaar ‘verdienen’. Vertrouwen groeit. In kleine momenten, iedere dag opnieuw. En misschien begint dat wel met de vraag: kan mijn hond erop vertrouwen dat ik hem zie, hoor en serieus neem?

Je ziet het overal: honden die elkaar tijdens een wandeling ontmoeten en waarvan de baasjes vanzelfsprekend aannemen dat ze even "hoi" moeten zeggen. Vaak gebeurt dat met de beste bedoelingen. We vinden het gezellig, denken dat het goed is voor onze hond of vinden dat honden nu eenmaal met elkaar moeten socialiseren. Maar kijken we eigenlijk wel naar wat beide honden op dat moment willen?

Tijdens onze reis ontdekte ik opnieuw dat de mooiste training niet draait om oefeningen, maar om samen beleven. Duizenden kilometers hebben we afgelegd, elke dag waren we op een nieuwe plek en steeds weer ondernamen we nieuwe avonturen. De ene dag beklommen we een berg, de andere dag supten we op een groot Zweeds meer en weer een andere dag zaten we bij het kampvuur met allemaal verschillende nieuwe mensen. En soms waren we ook gewoon helemaal alleen.

Wij worden niet geboren met kleren aan en onze pups ook niet met een halsband met een riem eraan. Dat betekent dan ook dat wij en onze honden moeten wennen aan deze onnatuurlijke dingen op en om ons lijf. Soms is een fokker al bezig met de pups om ze te laten wennen aan een halsbandje en soms ook al met het lopen aan een riempje. En anders is het taak aan ons om ze hier mee te helpen.

Wanneer voelen we ons verbonden? Met elkaar, met de wereld en met onze hond? Het is een terugkerend thema tijdens de lessen. Zeker wanneer het gaat om een (jonge) hond die niet luistert. Die niet snapt wat je bedoelt, die puberoren heeft of die gewoonweg eigen-wijs is. 

In ons leven is het soms nodig dat onze hond even alleen moet zijn. Om hier later geen problemen mee te krijgen zoals verlatingsangst, is het belangrijk om dit goed op te bouwen. Als je een jong pup net bij zijn moeder en zijn broers en zussen ophaalt, dan is je hond niets anders gewend dan dat hij altijd honden om zich heen heeft. Als je aandacht wil, dan piep je even en dan komt er altijd wel iemand. Dat geeft vertrouwen en veiligheid. Hij kent niet anders dan dat.

Het is belangrijk voor een pup dat hij leert omgaan met levende wezens (socialisatie) en niet-levende dingen (habituatie). Een positief of in elk geval een neutraal gevoel is uiteindelijk het meest fijn voor een hond.

Daar waar ik mijn andere honden vaak heb ingezet bij het werken met kinderen, heb ik dat met Soul niet zo zien zitten vanwege zijn onstuimige karakter. Iedereen vindt hem een prachtige hond. And he knows … . En hij heeft vele ontmoetingen gehad.

Honden in de pubertijd; ineens hebben ze bananen in hun oren, weten ze niet meer wat zitten is, proberen ze te kijken hoe sterk jij bent, gaan ze onverwacht achter een ree aan, spelen de hormonen op en zijn ze plotseling bang van de paard waar ze al 3 maanden langs zijn gelopen.

In de wereld van honden en mensen draait alles om verbinding. Maar wat maakt een verbinding gezond? Het antwoord is eenvoudiger dan je denkt: zachtheid. Een verbinding zou niet verwarrend of uitputtend hoeven zijn. Het zou geen strijd met jezelf, met een ander of met je hond moeten zijn. Wat er nodig is, is zachtheid, mildheid en compassie. Zachtheid in onze stem, in onze aanraking en in onze intentie. Wanneer we zacht zijn, openen we de deur naar vertrouwen. En vertrouwen is de basis van elke sterke relatie, of het nu tussen mensen is of tussen mens en hond.

Het is nog niet eens zo heel aan lang geleden dat er ontdekt werd dat het menselijk brein beschikt over neuronen die neurobiologen als 'spiegelneuronen' omschrijven. Heel simpel gezegd zorgden deze neuronen ervoor dat we voelen wat de ander voelt en doen wat de ander doet. 

Je hond ontmoet een andere hond en de andere hond komt kwispelend op jouw hond af. Het ziet er ogenschijnlijk vriendelijk uit, maar dat hoeft zeker niet zo te zijn. Sterker nog, heel vaak betekent het iets heel anders. En dat is niet altijd ontspannen en vriendelijk. Een kwispel kan zoveel meer betekenen. 

Soms blaffen honden en heeft niemand er last van. En soms is het blaffen ook zodanig vaak of intens dat je er zelf last van hebt of dat de buren het vervelend vinden. Ik vind het belangrijk om te achterhalen waarom je hond overmatig blaft. Alleen dan kan je een oplossing vinden die structureel is. En niet te vergeten ook goed is voor het dier.

We willen allemaal graag een fantastische relatie met onze hond. Het stellen van grenzen richting onze honden, voelt soms 'streng' en 'afdoend' aan de relatie met je hond. Wanneer we het lastig vinden om grenzen te stellen, dan ligt daar vaak een gebrek aan (zelf)vertrouwen onder.

Trauma kan worden gedefinieerd als elke onopgeloste reactie van het autonome zenuwstelsel. ‘Het gaat om de reactie van het zenuwstelsel op een gebeurtenis, niet de gebeurtenis zelf.’ aldus Peter Levine. Of je hond (of jijzelf) een trauma ontwikkelt, hangt dus af van hoe je zenuwstelsel op een gebeurtenis reageert. Twee mensen en/of twee honden in eenzelfde situatie kunnen dus heel anders reageren waarbij de een wel een trauma overhoudt aan een situatie en een ander niet.

Samen met je hond dingen ondernemen, kan zo fantastisch zijn! Er zijn zoveel dingen die je kan ondernemen en het is vooral mooi als je iets kunt vinden waar jullie beide plezier aan beleven.