Soms zijn we zo blij wanneer iets eindelijk lukt. De hond die eerst uitviel naar andere honden, loopt ineens ontspannen mee. Een oefening waar jullie weken op hebben geoefend, gaat opeens vanzelf. Of misschien heb je zelf geleerd om in een spannende situatie anders te reageren. En ergens hopen we dan dat het vanaf nu ook zo blijft. Dat het probleem is opgelost en we het hoofdstuk definitief kunnen afsluiten. Maar zo werkt het leven meestal niet. Want iedere keer als je een stap verder komt, dient zich vaak weer een nieuwe uitdaging aan.
Dat betekent niet dat je terug bij af ben; integendeel je bent juist verder gekomen. Alleen verandert het niveau waarop je iets tegenkomt. Wat eerst een grote uitdaging was, kan inmiddels vertrouwd voelen. Daardoor ontstaat er ruimte voor iets nieuws. Je hond kan bijvoorbeeld inmiddels rustig langs andere honden lopen, maar vindt het vervolgens lastig wanneer een hond ineens recht op hem afkomt. Of hij kan thuis prima alleen blijven, maar heeft daar op een nieuwe plek ineens weer moeite mee. Ook in onze eigen emoties werkt het zo. Wanneer je iets geleerd hebt over grenzen aangeven, kom je misschien later voor de uitdaging te staan om die grenzen ook daadwerkelijk te bewaken.
In een trainingsproces is dat soms best verwarrend. Je denkt misschien: “Maar hij kon dit toch?” Of: “Waarom gaat het nu ineens weer minder goed?” We vergeten gemakkelijk dat kunnen niet hetzelfde is als altijd kunnen. Gedrag en emoties bewegen mee met de omstandigheden, de omgeving, spanning, leeftijd, ervaringen en simpelweg met hoe de dag is. Een hond die iets honderd keer goed heeft gedaan, kan de honderdeenste keer toch moeite hebben. Dat maakt die eerdere honderd keer niet minder waardevol. Het betekent alleen dat er op dit moment iets anders van hem gevraagd wordt.
Daarom is het zo belangrijk om trots te zijn op wat je al hebt bereikt. Kijk gerust eens terug, maar niet om jezelf of je hond af te rekenen op waar je nu nog niet bent. Kijk terug om te ontdekken hoe ver je al gekomen bent. Misschien zag je een jaar geleden iets als een enorme opgave en is het nu bijna vanzelfsprekend. Juist die momenten mogen gezien worden. Ze vertellen je dat groei niet altijd zichtbaar is wanneer je er middenin zit. Soms zie je pas achteraf hoeveel er veranderd is.
Tegelijkertijd is het belangrijk om je blik steeds weer terug te brengen naar het nu. Er is alleen nu. Niet de hond die je vorige maand had, niet de hond die je over een halfjaar hoopt te hebben, maar de hond die vandaag naast je loopt. Wat heeft hij vandaag nodig? Wat lukt vandaag wel? Waar ligt vandaag zijn grens? En misschien geldt dat net zo goed voor jou. Wanneer we voortdurend bezig zijn met waar we naartoe willen, missen we gemakkelijk wat er op dit moment al gebeurt. Juist daar begint verbinding.
En dan komt misschien wel één van de moeilijkste onderdelen van ieder leerproces: geduld. We willen graag vooruit. Liefst een beetje snel. Maar ontwikkeling laat zich niet altijd haasten. Soms moet een vaardigheid eerst rustig kunnen landen voordat er een volgende stap gemaakt kan worden. Soms is een stapje terug juist nodig om daarna weer steviger vooruit te kunnen. Geduld betekent niet dat je niets doet. Het betekent dat je vertrouwt op het proces en blijft kijken naar wat er werkelijk nodig is, in plaats van naar wat je graag zou willen dat er al was.
Misschien is dat wel de mooiste betekenis van “Every level has its own devil”: ieder nieuw niveau brengt zijn eigen uitdaging met zich mee. Niet om je te laten zien dat je het niet goed doet, maar omdat groei nu eenmaal nieuwe vragen oproept. Dus vier wat gelukt is. Kijk met mildheid naar wat nog lastig is. Gebruik het verleden om te zien hoe ver je bent gekomen, maar blijf met je aandacht in het heden. En wanneer er weer iets nieuws op je pad komt, probeer dan niet te denken: “Daar gaan we weer.” Misschien mag je ook denken: “Kijk, we zijn weer een stukje verder.”
Een kleine opdracht voor thuis
Neem deze week tijdens een rustig moment eens de tijd om terug te kijken. Kies één onderwerp waarvan je vindt dat het met je hond best een uitdaging is geweest. Waar stonden jullie een tijdje geleden? Wat kon je hond toen nog niet, wat jullie inmiddels wél lukt? En wat heb jij onderweg geleerd?
Schrijf vervolgens drie dingen op waar je trots op bent. Dat hoeven geen grote prestaties te zijn. Misschien kan je hond inmiddels ontspannen langs een andere hond lopen, wacht hij thuis rustiger af, of merk jij dat je zelf eerder spanning herkent en daardoor anders kunt reageren. Kijk daarna weer naar het nu. Wat is op dit moment jullie volgende kleine uitdaging? Niet wat je hond uiteindelijk moet kunnen, maar wat vandaag een passende volgende stap zou zijn. Geef jezelf en je hond de tijd. Oefen zonder haast en wees nieuwsgierig naar wat er gebeurt.
En tot slot; vier waar je vandaan komt, kijk naar waar je nu bent en vertrouw erop dat de volgende stap zich vanzelf aandient.
Reactie plaatsen
Reacties